Góry niczym blat stołu
Niewielu turystów zachwycających się pięknem Szczelińca Wielkiego zdaje sobie sprawę, iż Prusacy planowali budowę na jego szczycie fortu. Ostatecznie jednak z planów tych zrezygnowano. Powodem była nazbyt pękata powierzchnia szczytu.
Militarne zainteresowanie najwyższą partią Gór Stołowych spowodowało odwiedzenie Sudetów Środkowych przez pruskich dynastów. W roku 1790 na Szczeliniec wniesiono w lektyce króla Fryderyka Wilhelma II.
Szczeliniec Wielki miał jednak innego bohatera. Postacią tą był Franciszek Pabel. On to przyczynił się nie tylko do poznania tych miejscami wciąż dziewiczych terenów. Stał się Pabel pierwszym w Europie przewodnikiem górskim. Oficjalnym tytułem sołtysa był królewski przewodnik i kasjer Szczelińca Wielkiego. Stosowny dokument wydał król pruski w roku 1813. Pochodzący z położonego u stóp Szczelińca Karłowa Pabel oprowadzał swojego monarchę po szczycie wzniesienia. Na piętrzących się skalnych tarasach zbudował w roku 1814 kamienne schody. Zabiegał też o popularyzację okolicy co sprawiło, że przybywały tam znane niemieckie postacie ze świata polityki i kultury. Końcem XVIII wieku na Szczeliniec Wielki wdrapał się Jan Wolfgang Goethe. Pablowi zawdzięcza Szczeliniec także pierwsze schroniska. Jedno z nich, zwane dziś Szwajcarką, pochodzi z roku 1845. Sołtys badał szczyt przez 71 lat! Zmarł w podeszłym wieku w roku 1861. Warto odnotować, iż po szczycie oprowadzali turystów także syn i wnuk Franciszka Pabla.
Na szczycie Szczelińca Wielkiego doszło do znamiennej w skutki decyzji. Jeszcze w początkach XIX wieku okoliczne góry zwano Heuscheuer (Hejszowina). Na tarasie widokowym Szczelińca odbyła się uczta zorganizowana przez pruskiego ministra do spraw Śląska – hrabiego Karola von Hoyma. Zwrócono wówczas uwagę, iż otaczające góry zdają się być płaskie jak blat stołu przy którym zebrali się biesiadnicy. Niemieckie określenie Tafelgebirge stało się tak popularne, iż wyparło dawniejsze! Również po zajęciu Sudetów przez Polaków obszar ten nazwano Górami Stołowymi!