Bardzo trudno liczyć w tej grze komputerowej na fabularne zaskoczenia. Kratos preferuje zabić wszystkich pozostałych przy życiu bogów – to właśnie ich śledzeniem i eliminacją będziemy się przede wszystkim zajmować. To dużo prostsze założenie niż w poprzednich częściach serii, gdzie nie mogliśmy być pewni, dokąd w zasadzie (fabularnie) zmierzamy. Na szczęście z gruntu łatwy szkielet zostaje powykręcany całą masą mitologicznych nawiązań i motywików.

W samej swej istocie gra God of War pozostał niezmieniony. System walki jest praktycznie dokładnie taki sam jak w poprzednich częściach serii: posiadamy zatem dwa przyciski odpowiedzialne za ciosy, chwyt/wykończenie, uniki na prawej gałce , a oprócz tego różnorakie czary i kwalifikacji ukryte pod pozostałymi guzikami kontrolera. Nowym elementem jest wyodrębnienie wspomnianych kwalifikacji od czarów – teraz został im przydzielony nowy, samoregenerujący się pasek energii. Znaczy to, że użytkowanie łuku czy oślepiającej mocy głowy Heliosa nie będzie już wyczerpywać pokładów cennych punktów magii.

Największą bolączką tej serii gier zawsze były dla mnie słabo zbalansowane typy broni – fajnie było odebrać młot królowi barbarzyńców, ale jego praktyczne zastosowanie schodziło już na plan dalszy, ustępując domyślnym Ostrzom Aresa/Chaosu/Ateny. W grze God of War III po raz 1-szy dostajemy do dyspozycji wiele naprawdę użytecznych narzędzi zagłady. Autorzy gry wzięli się na metodę, bo trzy z czterech zestawów uzbrojenia to zwyczajnie wariacje na temat łańcuchów Kratosa. Jedne są elektryczne i bardzo szybkie, inne specjalizują się w powolnych, krótkich i potężnych kombinacjach, a trzecie plasują się gdzieś pośród szybkością a siłą. Czwartym rodzajem broni są świetne Nemejskie Rękawice, które po maksymalnym ulepszeniu umieją wieloma uderzeniami rozmiękczyć nawet największego twardziela. Co ciekawe, czary są tu na stałe zintegrowane z poszczególnymi typami broni – aktualnie wybrany oręż decyduje o tym, jaki efekt przyniesie naciśnięcie przycisku R2 przez gracza.