Wiersz wolny jest specyficzną formą wiersza. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada też rymów. Najważniejsza jest rytmika. Nic nie szkodzi, nie potrzebują. De fakto nie istotna jest forma ekspresji, kluczowy jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest analogicznie wymagająca jak wierszy tradycyjnych. Zależy to od autora. A ci umieją w ten sposób przekazać prywatne myśli i pragnienia. Nam pozostaje wyłącznie delektować sie ich sztuką, którą tak pieczołowicie każdy pisarz tak szanuje.

Nie wiem ilu twórców uważa się za dobrych poetów, a ilu tak zwanych twórców za prawdziwych twórców. Jedno jest pewne. Jesteśmy obdarowani siłą. Czy w nas przesadnie wierzymy, czy wręcz przeciwnie to wszystko jest nieważne. Ważna jest pasja, istotne jest usilne pielęgnowanie własnego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym lub beznadziejnym, przeskoczysz góry jeśli nie zaprzestaniesz. Tak w chwili obecnej jest z nami poetami wierszokletami.

Poezja to nasz konik. Niemożliwym jest o niej pisać jak o normalnym hobby. Tutaj jedyne co poświęcamy to nasza głowę. Wylewamy duszę na papier, rozbieramy się przed czytelnikiem z masek dnia zwyczajnego. Jak naguski w środku ośrodki miejskie musimy wyzbyć się wstydu i lek przed pokazaniem osobistej duszy.

„Spojrzenie”

po miłości nie czekam na nikogo

pocałunek namiętności drży

w nagiim spotkaniu szuka im mój uśmiech

niecierpliwa jest delikatnie