Wiersz biały jest specyficzną formą wiersza. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada też rymów. Istotna jest rytmika. I co z tego, nie potrzebują. De fakto nie istotna jest forma przekazu, kluczowy jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest bardzo podobnie trudna jak poezji tradycyjnej. Zależy to od artysty. A ci umieją w ten sposób przekazać indywidualne pomysły i pragnienia. Nam zostaje wyłącznie degustować sie ich poezją, którą tak pieczołowicie właściwie każdy pisarz tak szanuje.

Sztuka to nasz konik. Nie można o niej myśleć jak o zwykłym hobby. Tu jedyne co dajemy to nasza psychikę. Wylewamy myśli na kartkę, obnażamy się przed wszystkimi z masek dnia zwyczajnego. Jak naguski w centrum miasta musimy odrzucić wstyd i lek przed obnażeniem prywatnej duszy.

Nie wiem ilu twórców uważa się za wybitnych autorów, a ilu tak zwanych poetów za prawdziwych twórców. Jedno jest niezbite. Jesteśmy obdarowani duszą. Czy w nas zbytnio wierzymy, czy nawet przeciwnie to wszystko jest nieistotne. Istotna jest pasja, ważne jest usilne pielęgnowanie własnego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym albo beznadziejnym, przeskoczysz góry o ile nie zaprzestaniesz. Tak w tym momencie jest z nami poetami wierszokletami.

„Jej niczym piękno włosy”

nieśmiałe powieki uwielbiają na kimś rozłąkę

powieki nieuchwytna łza budzi na nich

wy czekacie na słodkiie powieki

na naszą jak rozłąka rozkosz czeka namiętnie łza