Cz. 2

Groclin i GKS Bełchatów z mozołem uporały się z zakaukaskimi przeciwnikami. W drugiej rundzie zdobywca Pucharu Polski zmierzy się z kazachskim Tobołem Kostanai, a wicemistrz Polski zagra z ukraińskim Dnipro Dniepropietrowsk. Groclin ma chyba większe szanse, choćby posiada wyraźnie słabszy zespół niż Bełchatów. Możliwe, że znów w męczarniach, niemniej jednak zespół Jacka Zielińskiego I najprawdopodobniej wyeliminuje Kazachów i może liczyć na szczęście w kolejnym losowaniu. Tylko, co dalej? Nawet jak awansuje do fazy grupowej, to będzie dostawać pieniądze za baty od zbiorowych rywali podobnie jak ostatnio Amica Wronki. Gdyby to był Groclin ze składem takim jak w sezonie 2003/04, z Niedzielanem, Rasiakiem, Milą, Sobolewskim, to można żeby było marzyć nawet o wyjściu z grupy. Dzisiaj duet Ślusarski – Sikora być może nawet dorównuje Wtorkowi i Rossiemu z tamtych lat, lecz to już niestety wszystko, reszta to ligowi przeciętniacy. Temu nie można zaprzeczyć, wystarczy stwierdzić, że ktoś taki jak Filip Ivanovski jest uważany przez działaczy tego klubu za gwiazdę.

GKS Bełchatów zdaje się być najpoważniejszą drużyną z całej trójki pucharowiczów. Mimo straszliwych męczarni z Ameri Tbilisi prawdopodobnie najbardziej powinno się wierzyć aktualnie w zespół Oresta Lenczyka. Jednakże smutna prawda jest taka, że siła Bełchatowa jest bezpośrednio proporcjonalna do formy (i egzystencji w składzie) Łukasza Garguły. To jest analogiczny zawodnik jak iwański z Zagłębiu. Gdy go nie ma, zespół wyraźnie słabnie. Mówię tu o Europie, bo w polskiej lidze jakoś radzą sobie nawet bez niego, i chwała im za to. Ukraińców jednakże należy cenić wyżej, niż rywali Dyskobolii. Wprawdzie to nie Dynamo, czy Szachtar, ale zespół znajdując się tuż za tą dwójką w ligowej hierarchii. I szczerze mówiąc bez Garguły raczej nie warto liczyć na korzystny rezultat. Własną drogą z zypełnym szacunkiem dla trenera Lenczyka, niemniej jednak nie do pojęcia jest to, że nie posiada w drużynie wartościowego zmiennika, a właściwie zmienników. Ewidentnym błędem było też oddanie Rafała Boguskiego do Wisły, a choćby nie znalezienie nikogo wartościowego na jego miejsce. Nie wiem, czym się kierują dziennikarze mówiąc o szerokiej kadrze GKSu. A więc jak wygląda skład drużyny bez Garguły, a także Dawida Nowaka i Mariusza Ujka? Na boisku jest trzech nominalnych defensywnych pomocników, na lewym skrzydle gra nominalnie lewy obrońca Jacek Popek, a osamotniony w ataku Carlo Costly biega i walczy, lecz sam nic raczej nie zdziała. Własną drogą dziwie się, że dosłownie tak wyborny, i prawdopodobnie najbardziej teraz szanowany polski trener jak Lenczyk mając tak wąską kadrę, i tak stosuje niepotrzebne roszady. Bo jak wyjaśnić nieobecność w Tbilisi w składzie zdobywcy dwóch bramek w pierwszym meczu Dariusza Pietrasiaka?

Nasuwa się całe mnóstwo pytań, multum sugestie, a prawda wciąż okazuje się niestety smutna. Z drugiej strony można rzec, iż nie ma się co wgłębiać w szczegóły, wyłącznie liczyć na choćby ambitną grę naszych reprezentantów w Europie i zwyczajnie im kibicować, a na poprawę liczyć już wkrótce. Po rzekomych zmianach ustawowych dotyczących szkolenia piłkarze w Polsce.