Trudno liczyć w tej grze komputerowej na fabularne zaskoczenia. Kratos pragnie zabić wszystkich pozostałych przy życiu bogów – to właśnie ich śledzeniem i eliminacją będziemy się przede wszystkim zajmować. To dużo prostsze założenie niż w poprzednich częściach serii, gdzie nie mogliśmy być pewni, dokąd w zasadzie (fabularnie) zmierzamy. Na szczęście z obszaru prosty szkielet zostaje powykręcany całą masą mitologicznych nawiązań i motywików.

W samej swej istocie gra God of War pozostał niezmieniony. System walki jest w praktyce podobny jak w poprzednich częściach serii: posiadamy więc dwa przyciski odpowiedzialne za ciosy, chwyt/wykończenie, uniki na prawej gałce , a ponadto różnorakie czary i kwalifikacji ukryte pod pozostałymi guzikami kontrolera. Nowym elementem jest wyodrębnienie wspomnianych umiejętności od czarów – teraz został im przydzielony nowy, samoregenerujący się pasek energii. Oznacza to, że używanie łuku czy oślepiającej mocy głowy Heliosa nie będzie już wyczerpywać pokładów cennych punktów magii.

Przy opisie oprawy wizualnej gry pc warto wspomnieć o oprawie audio, która jest miła dla naszych uszu. Muzyka jest dobrze dobrana do tej gry pc. Dźwięk wybuchów i wystrzałów jest bliski realizmu. Podobnie jak odgłosy pochodzące od wznoszących się do góry kropel wody przez siłę wybuchu. Ogólnie oprawa audiowizualna gry pc pozostawia po sobie bardzo dobre wspomnienia.

Podsumowując, gra komputerowa Call of Duty: World at War mimo swojej długości i chwilami absolutnego braku realizmu potrafi zachwycać. Z pewnością w dużej mierze dzieje się tak dzięki doskonałej grafice i prawie tak samo dobrej muzyce doskonale dobranej do treści tej gry. Uważam, iż pieniądze wydane na grę nie są stracone, gdyż daje naprawdę kilka godzin wyśmienitej rozgrywki. Z możliwością jej przedłużenia dzięki różnym rodzajom trudności i trybowi gry multiplayer, gdzie możemy się zmierzyć na polu walki z Drugiej Wojny Światowej z innymi graczami CoD’a. Każdy fan tej wyjątkowej serii powinien zaopatrzyć się w World at War i kilka godzin wolnego czasu. Na pewno dla tej unikalnej grupy osób nie będą to godziny stracone. Na zakończenie życzę przyjemnej gry.

Budzimy się na stacji, gdzie po raz 1-wszy mamy okazję przyjrzeć się bliżej życiu jej mieszkańców. Wąskie korytarze, pełno stłoczonych na małej powierzchni osób, biegające dzieci, wódeczka i wszechobecna broń. Muszę przyznać, że już w tym momencie praca deweloperów gry zrobiła na mnie niemałe wrażenie. Po pierwsze – na stacji faktycznie jest tłoczno. To nie gra Mass Effect, gdzie w największej „klubokawiarni” na planecie giba się trzech tubylców, a dwie pozostałe mężczyźni i kobiety podpierają ściany. W jednym miejscu leje się wódka, w innym – przy ognisku (niczym w grze S.T.A.L.K.E.R.) na gitarze gra jakiś niespełniony Wysocki, w oddzielonym korytarzu widać stragany z leżącymi na nich połciami mięsa, a obok w boksach chrumkają świnie. Na miejscowym ryneczku głównym towarem jest broń, amunicja i środki niezbędne do przeżycia poza stacją. Prawie każde społeczeństwo posiada swoich bohaterów. Dla tych ludzi są to stalkerzy, którzy mają odwagę wyjść na skażoną promieniowaniem powierzchnię.

W grze wcielamy się w postać Artema, młodzieńca urodzonego na krótko przed nuklearną zagładą, którego szczęściem w nieszczęściu było to, że w tym okresie, kiedy na górze panowało piekło, on wraz z ojcem znajdował się kilkanaście metrów pod ziemią, w moskiewskim metrze. Owo szczęście stało się także udziałem rzeszy innych pasażerów – jedynych ocalałych z globalnej katastrofy. W ciągu dwudziestu lat po tym wydarzeniu w mrocznych tunelach powstało kilka mikrospołeczności. Wszyscy łączyli się w grupy, bo tak było łatwiej, raźniej, bezpieczniej. W tunelach nie brakuje bowiem wszelakiej maści bandytów, jednostek przekonanych o słuszności totalitarnych ideologii komunizmu czy nazizmu, a dosłownie zmutowanych krwiożerczych bestii zagrażającym nieraz istnieniu owych oaz, chronionych betonem i karabinami miejsc względnego spokoju. Gra rozpoczyna się sceną walki z dziwacznymi stworami, rozgrywającą się pod telewizyjną wieżą Ostankino

Pro Evolution Soccer 2010 to kolejna odsłona bardzo popularnej serii gier w dziale gry piłkarskie korporacji Konami. Tradycyjnie najnowsze wydanie zawiera szereg nowości i poprawek względem poprzedniej edycji.

W opisywanej części autorzy oddali do dyspozycji gracza wszelkie tryby, które wynalazły się w Pro Evolution Soccer 2009, a więc całkiem szybki mecz, trening, turniej , a oprócz tego Master League. Ten ostatni doczekał się znaczącej przebudowy – poszczególne opcje uporządkowano w trzech strefach tak, by gracz miał do nich łatwiejszy dostęp. Są to Club House, Stadium Walk , a oprócz tego Office.

Również system rozgrywki gry doczekał się przemian. Uwaga jego animatorów została skupiona na konstruowaniu akcji – tempo meczu jest wolniejsze niż w 2009. Wprowadzenie takiej zmiany miało na celu zlikwidowanie sposobów wyuczenia się paru schematów akcji na pamięć. Prawie każdy mecz i każda akcja posiada być unikatowa – zupełnie, jak na prawdziwym boisku. Zawodnicy zostali wyposażeni w jeszcze bardziej zaawansowany system Sztucznej Inteligencji, dzięki czemu zachowują się dużo bardziej racjonalnie.

Oprawa graficzna nowej gry uległa tylko kosmetycznym poprawkom. Można zaobserwować nowe animacje piłkarzy oraz dodatkowo usprawnione zachowanie futbolówki podczas lotu.

Tak więc każdy nowo zaczęty scenariusz będzie rozgrywany w pewien sposób przeciwnie, ponieważ to gracz kieruje akcją w grze. Dosłownie jeżeli już gra jest silnie uskryptowiona, nadal daje ona większe poczucie swobody niż inne media. Inną cechą gier jest potrzebna szybkość reakcji. Chociaż kilka gier, włączając sporty czy dosłownie gry karciane, zależy od szybkiej reakcji gracza, gry komputerowe i wideo są w stanie utworzyć symulowany świat, w którym dość szybki czas reakcji będzie częścią świata. W dyskusji na ten temat projektant gier Warren Spector użył terminu „dość szybkie opowiadanie” do opisania jak w symulowanym środowisku fabuła ma możliwość być tworzona przez to, co „dzieje się z graczem”.