Ponoć co sekundę na świecie sprzedaje się dwie butelki whisky Ballantine’s. Duża w tym zasługa doświadczenia i niezwykłych umiejętności tworzących ją master blenderów, poczynając od George’a Ballantine’a i jego synów, a kończąc na obecnych mistrzach destylacji.

Po śmierci założyciela firmy w 1891 roku przedsiębiorstwo przejęli jego synowie. Wkrótce w Edynburgu powstał elegancki i doskonale znany miejscowej socjecie sklep z trunkami Ballantine’s, które zachwycały koneserów delikatnością i równowagą pomiędzy nutami torfowymi, dębowymi, a charakterystyczną już wówczas słodyczą. Od 1895 roku whisky Ballantine’s zaczęła pojawiać się nawet na królewskim dworze.

Przedsiębiorstwo przechodziło z rąk do rąk (spadkobiercy rodu sprzedali ją w 1919 roku), a że miała szczęście do kolejnych właścicieli, którzy rozumieli potrzebę rozwoju, każda inwestycja oznaczała nowe zyski. W międzyczasie przejęto m.in. destylarnie Miltonduff, Glenburgie, a starą stocznię w Dumbarton, nad brzegami rzeki Leven, przekształcono w roku 1938 w największą zbożową destylarnię w Europie.

Dziś na portfolio Ballantine’sa składa się pięć różnych trunków, od Ballantine’s Finest po ekskluzywną Ballantine’s 30 Y.O. Ballantine’s Finest – najpopularniejszy wariant marki – dzięki smakowi dwóch głównych destylatów, pochodzących z Miltonduff i Glenburgie, pobrzmiewa nutami jabłek, wanilii i czekolady. Poszczególne destylaty dojrzewały tu minimum trzy lata. Ballantine’s 12 Y.O., powstały w latach 60. XX wieku, to trunek bardziej okrągły, o równowadze smaków dębu, miodu, owoców i przypraw oraz świeżym finiszu.

Na każdej butelce whisky Ballantine’s zobaczyć możemy charakterystyczny herb, w który wkomponowano cztery elementy odgrywające największą rolę w procesie tworzenia whisky: czystą wodę, źdźbło jęczmienia, alembik oraz beczkę dojrzewającego trunku. W 1938 roku przedsiębiorstwo otrzymało go od Wielkiego Herolda Szkocji, Lorda Lwa (Lord Lyon King of Arms), który zajmuje się przyznawaniem i rejestracją herbów oraz odznaczeń państwowych. Kolory herbu – błękitny i złoty – symbolizują jęczmień i wodę.

whisky jest tak wdzięcznym alkoholem, że do przechowywania jej nie potrzebna jest nam piwnica, specjalnie klimatyzowane pomieszczenie z odpowiednią temperaturą,  a wystarczy najzwyklejszy barek. Trunek należy chronić tylko przed działaniem promieni słonecznych i zbyt wysoką temperaturą np. z kaloryfera.

Whisky powinniśmy pić w takiej postaci w jakiej nam najlepiej smakuje. Szkoci zalecają dolanie odrobiny wody do whisky w celu rozcieńczenia trunku, dzięki temu zabiegowi whisky stanie się mniej ostra a łagodniejsze aromaty zostają uwolnione. Najlepszą wodą jest ta pochodząca ze źródła z którego pochodzi destylat. Wbrew ogólnie przyjętej opinii lód nie jest polecany jako dodatek ponieważ działa on szkodliwie na nasze kubki smakowe oraz zaburza paletę trunku.

Kolejnym mitem który obalimy jest szkło: najlepiej będzie nadawał się tutaj kieliszek do wina w kształcie tulipan, który pozwala nam w sposób bardzo efektowny odkryć aromaty. Tak więc szklanki typu old fashion powinniśmy używać do innych celów. Przed samą degustacją, po rozlaniu alkoholu do kieliszków powinniśmy pozwolić trunkowi wejść w reakcje z powietrzem (pooddychać) przez kilkanaście minut, do pół godziny. Operacja taka pozwoli wydobyć z whisky nowe aromaty.

Ocena wizualna whisky polega na tym, iż kieliszek z trunkiem należy przechylić, podłożyć biała chusteczkę, kartkę pod kieliszek i ocenić barwę (kolor Whisky może przyjmować całą gamę barw od śnieżnego, lekko żółtego np. destylatu z Lowladns Rosebank, Bladnoch, aż po czarny np. Black Bowmore). Czynność ta pozwoli nam również ocenić czy mamy do czynienia z młodą czy starą whisky.

Whisky po destylacji jest bezbarwna i dopiero w procesie leżakowania nabiera kolorów. Im dłużej whisky dojrzewała tym głębsza jest barwa – nie jest to jednak zawsze regułą, bowiem whisky leżakowana w wysłużonej beczce po bourbonie nadaje jasną barwę nawet po długim czasie, zaś whisky starzona po raz pierwszy w beczce po sherry oloroso może nabrać barwy melasy już po 5 latach.

Jeśli whisky jest nieco matowa i leciutko mętnieje po dodaniu wody to znaczy, że nie była filtrowana na zimno – nie ma takiego ładnego połysku, ale ma lepszy smak i konsystencję.
Perlistość whisky najłatwiej rozpoznać potrząsając butelką. Trunek zapieni się i powoli będzie się uspokajał. Whisky o mocy poniżej 50 % znacznie szybciej uspokoi się niż mocniejsze whisky. Whisky słabsza ma też mniejsze bąbelki. W whisky o dobrej budowie bąbelki utrzymują się niczym perełki przez jakiś czas po uspokojeniu się trunku. Tak więc ,perlistość” mówi coś o mocy i budowie whisky.

Budowę whisky oceniamy jako ,lekką”, ,średnią” i ,dobrą” na podstawie smaku, faktury i wyglądu. Aby poznać budowę whisky, należy zawirować czystą whisky w kieliszku, kiedy trunek opada, widać wir pęcherzyków powietrza o dwóch stożkowych odnogach, które nazywamy nogami. Długie nogi świadczą o wysokiej zawartości alkoholu, a długi czas zanikania pęcherzyków oznacza obecność olejków, które świadczą o mocniejszej budowie.