Dowcipy wywołują u czytelnika różne emocje. Oparte na złośliwości, ironicznych, czy wręcz obraźliwych zwrotach, mogą w pewnych sytuacjach zamiast rozbawić, zezłościć odbiorcę. Dotyczy to wyjątkowo sytuacji, w których stanowiąca odbiorcę osoba jest własną codzienną pracą czy sposobem życia powiązana z tematyką żartu, na przykład. lekarz po całodobowym, męczącym dyżurze dla odprężenia sięgnął po dziennik, w której akurat przypadkiem wynalazły się dowcipy o nieudolności lekarzy czy popełnianych przez nich, lekkomyślnych błędach.
Autorzy codziennymi tworzący różnego stylu dowcipy, posługują się w większości sytuacji dwoma formami ich słowa: dowcipami o charakterze prostym, zrozumiałym dla ogólnej grupy odbiorców, bez podziału na konkretne kategorie , a oprócz tego złożonymi. Te drugie stanowią dowcipy w większości wypadków nastawione na czytelnika bądź słuchacza reprezentującego konkretną grupę społeczną. Mogą to być zarówno satyra czy subtelna kpina, jak i coraz to popularniejszy, wyjątkowo w młodym albo nisko wykształconym środowisku wulgaryzm.
Dowcipy w większości opierają się na ogólnie przyjętych, kształcących się na przestrzeni lat stereotypach. Jednymi z najpopularniejszych są dowcipy o blondynkach, propagujące schemat kobiety o włosach blond i niezbyt wysokim ilorazie inteligencji, żeby nie powiedzieć kolokwialnie: głupiej. Dokładnie tak samo jest w sytuacji stereotypu nieprzyjaznej dla własnego zięcia teściowej, barcelona, której jedynym zadaniem i celem jest uprzykrzanie życia nie w każdej sytuacji młodego małżeństwa. Te dowcipy od lat cieszą się niesłabnącym uwielbieniem.
Dowcipy
Odpowiedz