Wróżbiarze i ich entuzjaści zarzucają przeciwnikom i krytykom pomijanie w próbach interpretacji zjawiska współczesnej edukacji, priorytetowo odkryć fizyki, zgodnie z którymi wszechświat jest wielowymiarowy, czas zaś jedynie jednym z jego wymiarów, specyficznym wyłącznie dla naszego stylu czasoprzestrzeni. Zdaniem wróżbiarzy miałoby to tłumaczyć fenomen wróżenia. Fizycy sądzą, że taka interpretacja ich badań, to pseudonauka pozbawiona jakichkolwiek dowodów eksperymentalnych.
Wróżenie to grupa czynności związanych z próbami przepowiadania przyszłości z pomocą różnych przedmiotów i technik, a według niektórych interpretacji także sił nadnaturalnych. W środowisku naukowym wróżenie uznawane jest za pseudonaukę. Na chwilę obecną nie istnieje żaden dowód w jakikolwiek metodę potwierdzający skuteczność wróżenia.
Próby przepowiadania przyszłości, kontaktów ze zmarłymi czy czytania w myślach podejmowano już w odległej starożytności. Czarownicy, wróżbici i astrologowie występowali we wszystkich znanych kulturach starożytnych, gdzie pełnili w bardzo wielu przypadkach rolę kapłanów. Magia, w tym wróżbiarstwo, współistniała bardzo często z religią. Tak było u starożytnych Babilończyków, Egipcjan, Kananejczyków, Greków, Rzymian, Celtów , a dodatkowo pośród ludów zamieszkujących Afrykę, Australię i obie Ameryki. Technologie dywinacyjne są także znane i stosowane w wielu światowych religiach pochodzących z rejonów Indii i Chin: buddyzmie, taoizmie, hinduizmie.
