Historia masażu sięga starożytności, gdy był on uzupełnieniem obrzędów religijnych, a z czasem stał się częścią oddziaływań medycyny ludowej. Zapoczątkowany został w Chinach i Indiach. Stanowił on naturalną metodę leczniczą. Już Hipokrates, a następnie Celsus i Galena przekonywali o jego wykorzystywaniu w styczności z chorobami.
W Starożytnej Grecji aby natłuścić ciała sportowców oliwką, masowano ich. Jednak w Średniowieczu nastąpił zastój w naukach medycznych, więc także i masaż przestał być powszechnie używany. W XVI wieku techniką masażu zainteresował się francuski lekarz Ambroży Pare. Ambroży w swojej pracy naukowej uznał masaż za oficjalną metodę leczenia. Ciągle tym samym problemem zajmował się również w XVII wieku lekarz Friedrich Hoffman. Opracował on program stosowania masażu w różnych przypadkach chorobowych, opierając się tylko i wyłącznie na własnych badaniach oraz obserwacjach. Największy wkład w XIX wieku w rozwój leczniczego masażu włożył pochodzący ze Szwecji lekarz Per Henrik Ling. Został współautorem tzw. „szwedzkiej gimnastyki”, w zakres której wchodzi właśnie masaż leczniczy. Holenderski lekarz Johan Mezger powołał do życia prawdziwą szkołę masażu klasycznego i uważany jest on za autora masażu naukowego. Johan określił również zasady wykonywania masażu ze wskazaniami i przeciwwskazaniami. Znaczący wpływ na rozpowszechnienie masażu miała także polska myśl naukowa. Dzięki publikacjom Izydora Zabłudowskiego masaż był traktowany na równi z innymi dziedzinami wiedzy o medycynie. W kolejnych latach wraz z rozwojem fizjologii i neurofizjologii powstawały co raz to nowe metody masażu: segmentarny, limfatyczny, łącznotkankowy oraz okostnowy. W Polsce zaś wielu wybitnych fachowców z tematyki rehabilitacji leczniczej zajmuje się propagowaniem masażu, jednak w dalszym ciągu program studiów medycznych jest bardzo ubogi w elementy rehabilitacji i masażu pomimo, że jest to bardzo ciekawy i przydatny kierunek. Warto zapewnić sobie masaże Kraków nie tylko w przypadku choroby ale jako dobry sposób na relaks.

