Odkryłam nowa pasję w moim życiu. Przyszła do mnie zupełnie nie wiem skąd i kiedy. Od dawna planowałam zmiany w mieszkaniu. Mąż powtarzał że konieczne jest malowanie ścian.

Uznałam, że chcę coś zmienić, nadać jakiegoś nowego charakteru naszemu mieszkaniu. Szukałam natchnienia chodząc po mieszkaniach koleżanek i restauracjach bardziej klimatycznych. Było wiele ciekawych miejsc i pełnych przepychu, inne wydały mi się surowe i zimne choć nowoczesne. Zwiedziłam w ciągu miesiąca tak wiele lokali że gdy zamykałam oczy, one przesuwały się niczym w kalejdoskopie, zlewając w nowe formy i kształty. Pewnego dnia pojechałam z koleżanką z pracy do jej rodzinnego miasteczka – do Łap. Poszłyśmy odwiedzić jej ciotkę która zajmowała się kiedyś malarstwem i zorganizowała kilka wystaw. Jej dom mnie zachwycił. Wszystko było takie inne, piękne i zachwycające. Jak się dowiedziałam, wszystkie przedmioty, nawet te najdrobniejsze, użytku domowego Pani Irmina sama ozdobiła. To była prawdziwa artystka. Widać to było w jej ruchach jak i gestach. Jej dłoń jakby płynęła w powietrzu z niebywała lekkością i delikatnością. Gdy nalewała herbaty lub kruszyła w dłoni ciastko miało się wrażenie ze to ruchomy obraz. Mimo dojrzałego wieku miała kruczoczarne loki i bardzo delikatne rysy twarzy, lekko tylko oznaczone linia czasu – zmarszczkami. Na jej twarzy jednak zmarszczki dodawały piękna i jakby stanowiły podkreślenie urody. Ubrana była skromnie i niezbyt kolorowo. Jasne bluzka podkreślała głęboki odcień czerni jej włosów. Jej mieszkanie odbijało swa dokładnością i artyzmem piękno i głębie tej kobiety. Dalsza rozmowa wyjaśniła mi że tan rodzaj sztuki to decoupage. Wydało mi się to czymś bardzo trudnym lecz wyjątkowym. Jednak zgłębienie tematu pokazało mi jak bardzo się myliłam. Od tego momentu stałam się stałym gościem Pani Irminy i szybko uczyłam się tej sztuki. Zachwyciło mnie tempo i prostota realizacji. Pierwsze małe arcydzieła przywiozłam do domu po kilku tygodniach. Mój mąż był równie zachwycony, z tym że bardziej pasją jaka widział w moich oczach niż sama sztuką. W tej chwili mój dom jest oazą piękną, spokoju i wyjątkowości. Koleżanki chętnie przychodzą na herbatkę. Pijemy ją z ozdobionych przeze mnie filiżanek przy płonącej świeczce także „domowej roboty”. Uwielbiam mój dom i uczucie satysfakcji gdy zrobię coś pięknego. Chętnie też takie prezenty znajomym. Jest to obecnie moja metoda na relaks i nieupiększanie otaczającego mnie świata. Jestem szczęśliwa ze odnalazłam tę pasję.