Kafle ceramiczne układa się często w kuchniach i łazienkach, czyli tam, gdzie posadzka musi być wytrzymała na ścieranie i wodę. Często układa się je w holu. Łatwo je zachować w czystości, ale trzeba pamiętać, że nie powinny być śliskie.
Płytki mogą być przyklejone zarówno na nowym, jak i specjalnie dostosowanym, ale starym podłożu. Podłoże pod terakotę czy płytki musi zostać poddana wcześniejszej ocenie, choćby tylko domowym sposobem.

Płytki ceramiczne kładzione na podłogę to dobrze rozpoznawana terakota, tradycyjne cotto, a także klinkier. Coraz częściej konkuruje z nimi gres techniczny dostępny dzisiaj nie tylko w odcieniach beżu i szarości kojarzonych z posadzkami galerii handlowych i obiektów użyteczności publicznej.Stylowy design nada podłodze błyszczący gres. Niecodzienny renesans przechodzi jednak gres porcelanowy, szczególnie o przyjemnej i przyjaznej w dotyku powierzchni matowej, a także gres szkliwiony.

Płytki powinno się kupować w ilości co najmniej 10% większej, niż to wynika z rozmiarów posadzki. Budowlańcy zalecają też, aby po ułożeniu posadzki pozostawić w zapasie około metra kwadratowego płytek z tej samej linii, do ewentualnej wymiany. Płytki zakupione z innej partii materiału mogą być różne od poprzednich odcieniem.Kafelki podłogowe, znacznie precyzyjnie niż ścienne, powinny być dopasowane do pomieszczenia w którym mają być przyklejone.

Do stylowej łazienki dopasowuje się przede wszystkim odpowiednie wyposażenie:płytki Opoczno, umywalki na postumentach, urządzenia o profilowanych krawędziach, starodawne mosiężne baterie i drewniane meble na ciekawych nóżkach. Cechą klasycznej łazienki jest z jednej strony obecność elementów, z drugiej to, że ornament ma swoje odpowiednie miejsce, pozostaje na drugim planie i nie występuje poza wyznaczone ramy. Dekory na płytkach są małe. Dekory służą do wyrażania podziałów i zaznaczają krawędzie istotniejszych elementów. Poszukujmy więc płytek o tradycyjnych wzorach i kolorach. Nie powinny być zbyt duże, mogą być w kilku formatach. W stylowej łazience posadzka jest wyraźnie różna niż ściany.

Antypoślizgowość. Na oznaczenie parametrów antypoślizgowych używa się symboli R9-R13 (norma niemiecka). Często jednak wystarczy adnotacja, że płytki ceramiczne są antypoślizgowe. Parametr ten istotny jest w każdym pomieszczeniu podatnym na oddziaływanie płynów i wilgoci. Antypoślizgowość dają płytkom reliefy, czyli wypukłe dekory na całej powierzchni płytki, lub ryfle, wypukłe lub wklęsłe fragmenty prostoliniowe przy jednej krawędzi płytki. Oferowane są też płytki łazienkowe pokryte szkliwem antypoślizgowym oraz impregnatem.

Płytki podłogowe posiadają zróżnicowane parametry techniczne, trzeba je dobierać odpowiednio do pomieszczeń. W przypadku płytki podłogowe dużych lub jasnych spoin warto pomyśleć o zagruntowaniu ich specjalnym preparatem, który zapobiega ich brudzeniu się i wykruszaniu. Płytki ceramiczne zmywa się wodą z detergentem.

Wytrzymałość płytki na plamienie. Płytki pozbawione tej cechy można zabezpieczyć. To cecha istotna w kuchni, łazience, garażu. Warto pamiętać, że używane do zmywania płyny i proszki są aktywne chemicznie, więc zwłaszcza w toalecie płytki powinny spełniać ten warunek.

Parametr istotny w łazience, w pokoju gospodarczym, przy zlewozmywaku w kuchni. Często wystarczają płytki ceramiczne o nasiąkliwości do 6%, ale w rejonie mokrej łazienki. Nasiąkliwość. Niską nasiąkliwość daje płytkom niska porowatość, struktura szkliwa lub impregnat płytki ceramiczne. Najlepiej jednak dać płytki o nasiąkliwości do 3%.

Do stylowej łazienki dostosowuje się przede wszystkim należyte umeblowanie: umywalki na postumentach, urządzenia o profilowanych krawędziach, starodawne mosiężne krany i drewniane meble na eleganckich nóżkach. Cechą klasycznej łazienki jest z jednej strony obecność ozdób, z drugiej to, że ornament ma swoje określone miejsce, pozostaje na drugim planie i nie wykracza poza wyznaczone ramy. Wzory na płytkach są drobne. Dekory wykorzystuje się do podkreślania podziałów i zaznaczają krawędzie nietuzinkowych elementów. Szukajmy więc płytek o stonowanych zdobieniach i kolorach. Nie powinny być nadto duże, mogą być w kilku formatach. W stylowej łazience podłoga jest wyraźnie inna niż ściany.

Jedyny w swoim rodzaju efekt daje zwłaszcza zestawianie płytek i dekorów pochodzących z różnych linii wzorniczych oraz łączenie ich z drewnem, klepkami, deskami czy panelami. Tak skomponowane podłogi przetrwają długo w bardzo dobrym stanie, jeśli drewno ułożymy w miejscach użytkowanych mniej intensywnie, a płytki, w mocno eksploatowanych. Terakota i glazura są bowiem bardzo trwałe, a uszkodzoną pojedynczą płytkę łatwiej jest zastąpić.

Obfitość płytek ceramicznych i gresu przyprawia o ból głowy. Jest ich tyle, że każdy, jak się zdaje, może się pokusić o ułożenie w swoim domu całkowicie niepowtarzalnej posadzki. Zwykle do wykonania łazienki przywiązujemy sporą wagę. Jako najbardziej intymne pomieszczenie jest oznaczeniem wysublimowanego smaku, a często także pomysłowości właścicieli. Tu możemy zaszaleć, wypróbować swoją pomysłowość, postawić na ulubiony fason czy odcień. Glazura, terakota, gres, płytki ceramiczne wszystkich wielkości i odcieni, naprawdę jest w czym szukać. Szukając glazury na ściany i podłogi, pamiętajmy, że styl łazienki tworzą także meble, urządzenia sanitarne i baterie. Ściany i podłogę należy potraktować jak tło, neutralne, wyciszone, dostosowane do tego, co chcielibyśmy wyeksponować. Łazienka może być wyjątkowa dzięki wykończeniu, nawet gdy jej wyposażenie jest . Istotne jest to, aby dobierając płytki, myśleć o całym otoczeniu. Dlatego powinno się zacząć od decyzji ogólnych.

Liczy się pomysł i niepowtarzalność. Szuka się więc nowych interesujących wzorów, kolorów i faktur płytek. Zestawienia płytki mają być jaskrawe. Formaty, nietypowe. Jeśli ornament, to taki, który wychodzi z klasycznych ram. Płytki dekoracyjne są stosowane na przemian, mogą nawet zajmować większe płaszczyzny. Awangardowa łazienka nie lubi udawania, a więc wszystkie podróbki kamienia, tapet, tkaniny są raczej wykluczone. W wykończeniu nowoczesnej łazienki zatracają się tradycyjne podziały płaszczyzn. Płytki mogą pokrywać tylko kawałki ścian. Granica między posadzką i ścianami przestaje być jednoznaczna. Ściany tracą cokoły, listwy i gzymsy. Nie ma obawy przed pustką i brakiem mnogości, całe wnętrze może być udekorowane takim samym materiałem.

Wytrzymałość na szok termiczny. Parametr decydujący o tym, czy kafelki są odporne na szybkie podgrzewanie i nagłe studzenie. Istotny w kuchni, gdzie na przykład ciepła kropla tłuszczu może dać spore naprężenia, a w efekcie złamanie płytki.

Płytki dołożone z innej partii materiału mogą być różne od poprzednich odcieniem.Kafelki podłogowe, bardziej precyzyjnie niż ścienne, powinny być wybierane do pomieszczenia w którym mają zostać ułożone. Płytki łazienkowe powinno się kupować w ilości mniej więcej 10% większej, niż to wynika z rozmiarów posadzki. Budowlańcy zalecają też, aby po ułożeniu posadzki pozostawić na zapas około metra kwadratowego płytek z tej samej linii, do ewentualnej wymiany.

Nasiąkliwość. Niską nasiąkliwość daje płytkom nieduża chropowatość, warstwa szkliwa lub impregnat. Parametr ważny w łazience, w pokoju gospodarczym, przy zlewie w kuchni. Często wystarczają płytki ceramiczne o nasiąkliwości do 6%, ale w strefie wilgotnej łazienki najlepiej jednak montować płytki o nasiąkliwości do 3%.

Płytki ceramiczne klejone na posadzkę to dobrze znana terakota, tradycyjne cotto, a także klinkier. Coraz częściej rywalizuje z nimi gres techniczny dostępny na codzień nie tylko w odcieniach beżu i szarości kojarzonych z posadzkami sklepów i obiektów użyteczności publicznej.Stylowy design nada podłodze polerowany gres. Niecodzienny renesans przechodzi jednak gres porcelanowy, szczególnie o przyjemnej i przyjaznej w dotyku powierzchni satynowej, oraz gres szkliwiony.

Nasiąkliwość. Niską nasiąkliwość oferuje płytkom nieduża szorstkość, struktura szkliwa lub impregnat. Parametr istotny w łazience, w pomieszczeniu gospodarczym, przy umywalce w kuchni. Zazwyczaj wystarczają płytki ceramiczne o nasiąkliwości do 6%, ale w obszarze wilgotnej łazienki najlepiej jednak dać płytki o nasiąkliwości do 3%.

Twardość. Zależy od składu płytki i sposobu jej wyprodukowania. Decyduje o odporności płytki na zarysowania. Twardość określa się symbolami liczbowymi od 1 do 10 w skali Mosha. W warunkach mieszkalnych wystarczy wartość 5-6.

Płytki ceramiczne mogą pokrywać tylko fragmenty ścian. Granica między podłogą i ścianami przestaje być wyraźna. W wykończeniu nowoczesnej łazienki, płytki ceramiczne zanikają tradycyjne podziały płaszczyzn. Ściany tracą cokoły, listwy i gzymsy. Nie ma obawy przed pustką i brakiem różnorodności, całe pomieszczenie może być przyozdobione takim samym materiałem.

Wytrzymałość na plamienie. To właściwość ważna w kuchni, łazience, garażu. Należy pamiętać, że używane do zmywania płyny i proszki są aktywne chemicznie, więc zwłaszcza w toalecie płytki powinny spełniać ten warunek. Płytki pozbawione tej cechy można zaimpregnować.

W niedużych pomieszczeniach, jeśli podłoże pod płytki łazienkowe jest równe i wypoziomowane, a wzór posadzki nie jest zaawansowany, płytki można układać samemu. W przeciwnym razie położenie posadzki lepiej powierzyć fachowcowi: przycinanie płytek i ich przyklejanie na dużej płaszczyźnie, jest bardzo pracochłonne i wymaga dużego doświadczenia.
Do przyklejania płytek, jak i do ich cięcia, stosowane są określone przyrządy. Płytki łazienkowe nie zawsze sa mrozoodporne.

Płytki Paradyż posiadają odmienne parametry techniczne, trzeba je dopasowywać odpowiednio do wnętrz. Płytki ceramiczne myje się wodą z detergentem. W przypadku sporych lub jasnych fug należy pomyśleć o zagruntowaniu ich specjalnym środkiem, który zapobiega ich brudzeniu się i wykruszaniu.

Łatwo je utrzymać w czystości, ale trzeba pamiętać, że nie powinny być śliskie.
Płytki mogą być kładzione zarówno na nowym, jak i specjalnie dostosowanym, ale starym podłożu. Kafle ceramiczne kładzie się zazwyczaj w kuchniach i łazienkach, czyli tam, gdzie posadzka musi być wytrzymała na ścieranie i płyny. Podłoże pod terakotę czy gres musi zostać poddana wcześniejszej ocenie, choćby tylko domowym sposobem. Często układa się je w korytarzach.

W wykończeniu nowoczesnej łazienki zatracają się tradycyjne podziały płaszczyzn. Płytki mogą pokrywać tylko elementy ścian. Granica między podłogą i ścianami przestaje być wyraźna. Ściany tracą cokoły, listwy i gzymsy. Nie ma lęku przed pustką i brakiem różnorodności, całe wnętrze może być wykończone takim samym materiałem. Liczy się koncepcja i oryginalność. Poszukuje się więc nowych ciekawych wzorów, kolorów i faktur płytek. Zestawienia mają być kontrastowe. Rozmiary, nietypowe. Jeśli ornament, to taki, który wychodzi z klasycznych ram. Płytki ozdobne są stosowane naprzemiennie, mogą nawet zajmować większe płaszczyzny. Awangardowa łazienka nie znosi udawania, awięc wszystkie imitacje kamienia, tapet, tkaniny są raczej niewskazane.

Antypoślizgowość. Na oznaczenie właściwości antypoślizgowych używa się oznaczeń R9-R13 (norma niemiecka). Często jednak wystarczy informacja, że glazura jest antypoślizgowa. Parametr ten istotny jest w każdym pomieszczeniu narażonym na oddziaływanie płynów i wilgoci. Antypoślizgowość dają płytkom reliefy, czyli wypukłe elementy na całej powierzchni płytki, albo ryfle, wypukłe lub wklęsłe elementy prostoliniowe przy jednej krawędzi płytki. Są też płytki łazienkowe pokryte szkliwem antypoślizgowym lub impregnatem.

Wytrzymałość na plamienie. To cecha ważna w kuchni, łazience, garażu. Warto pamiętać, że używane do mycia detergenty są aktywne chemicznie, więc zwłaszcza w łazience płytki powinny spełniać ten warunek. Płytki pozbawione tej właściwości można zakonserwować.

Płytki ceramiczne stosowane na podłogę to dobrze rozpoznawana terakota, tradycyjne cotto, a także klinkier. Coraz częściej konkuruje z nimi gres techniczny dostępny na codzień nie tylko w odcieniach beżu i szarości kojarzonych z podłogami galerii handlowych i obiektów użyteczności publicznej.Elegancki design nada podłodze błyszczący gres. Niecodzienny renesans przechodzi jednak gres porcelanowy, szczególnie o miłej i przyjaznej w dotyku powierzchni matowej, oraz gres szkliwiony.

Płytki łazienkowe przykleja się do podłoża zaprawą klejową. Fugowanie można rozpocząć dopiero po jej wyschnięciu. Jeśli użyto zwykłej zaprawy, trzeba odczekać dwa dni, a jeśli szybkoschnącej, kilka godzin. Od prawidłowego wykonania spoin uzależnione jest, czy kafelki będą mogły się swobodnie deformować. Cienkie płytki, grubości 8-15 mm, można też przykleić na zaprawę klejową, pod warunkiem że podłoże jest bardzo równe. W niedużych pomieszczeniach, jeśli podłoże pod glazurę jest równe i wypoziomowane, a wzór posadzki nie jest skomplikowany, płytki można układać samemu. W przeciwnym razie położenie posadzki lepiej powierzyć fachowcowi: docinanie płytek i ich przyklejanie na dużej powierzchni, jest bardzo pracochłonne i wymaga sporego doświadczenia.
Do przyklejania płytek, jak i do ich cięcia, używane są określone przyrządy.

W łazience glazura wymagana będzie II, w przedsionku, holu i kuchni, III albo IV klasa ścieralności. Klasa ścieralności. Im większa, tym bardziej płytka jest odporna na ścieranie. Parametr dopasowujemy ze względu na intensywność używania podłogi. Jeśli we wnętrzu chodzimy bez butów lub w miękkich butach, wystarczy I klasa ścieralności.

Odporność na szok termiczny. Parametr decydujący o tym, czy kafelki są wytrzymałe na szybkie podgrzewanie i nagłe chłodzenie. Istotny w kuchni, gdzie na przykład rozgrzana kropla tłuszczu może wywołać silne naprężenia, a w efekcie pęknięcie płytki.

Wytrzymałość na plamienie. To cecha istotna w kuchni, łazience, garażu. Warto pamiętać, że używane do zmywania płyny i proszki są aktywne chemicznie, więc zwłaszcza w toalecie płytki powinny spełniać ten warunek. Płytki pozbawione tej cechy można zaimpregnować.

Do stylowej łazienki wybiera się przede wszystkim należyte umeblowanie:płytki Opoczno, umywalki na postumentach, urządzenia o profilowanych krawędziach, staroświeckie mosiężne baterie i drewniane meble na ciekawych nóżkach. Cechą stylowej łazienki jest z jednej strony obecność dekoracji, z drugiej to, że ornament ma swoje wybrane miejsce, pozostaje na drugim planie i nie wykracza poza wyznaczone ramy. Dekory na płytkach są drobne. Dekory wykorzystuje się do podkreślania podziałów i zaznaczają krawędzie ważniejszych elementów. Poszukujmy więc płytek o stonowanych zdobieniach i kolorach. Nie powinny być nadto duże, mogą być w kilku rozmiarach. W stylowej łazience posadzka jest wyraźnie różna niż ściany.

W niedużych pomieszczeniach, jeśli podłoże pod płytki jest równe i wypoziomowane, a wzór posadzki nie jest zaawansowany, płytki można układać samemu. W przeciwnym razie ułożenie posadzki lepiej powierzyć fachowcowi: przycinanie płytek i ich przyklejanie na dużej powierzchni, jest bardzo pracochłonne i wymaga dużego doświadczenia.
Do przyklejania płytek, jak i do ich cięcia, używane są określone narzędzia.
Płytki ceramiczne przytwierdza się do podłoża zaprawą klejową. Spoinowanie można rozpocząć dopiero po jej wyschnięciu. Jeśli użyto zwykłej zaprawy, trzeba zaczekać dwa dni, a jeśli szybkoschnącej, kilka godzin. Od prawidłowego zrobienia spoin zależy, czy płytki będą mogły się swobodnie deformować. Cienkie płytki, grubości 8-15 mm, można też przykleić na zaprawę klejową, pod warunkiem że podłoże jest bardzo równe.

Tak skomponowane podłogi przetrwają długo w nienagannym stanie, jeśli drewno ułożymy w miejscach użytkowanych mniej intensywnie, a płytki, w bardziej eksploatowanych. Terakota i glazura są bowiem bardzo trwałe, a zniszczoną pojedynczą płytkę łatwiej jest wymienić na płytki Paradyż. Jedyny w swoim rodzaju efekt daje szczególnie zestawianie płytek i dekorów pochodzących z różnych taśm wzorniczych oraz łączenie ich z drewnem, klepkami, deskami czy panelami.

Parametr ten istotny jest w każdym pokoju podatnym na intensywność płynów i wilgoci. Antypoślizgowość. Na oznaczenie cech antypoślizgowych używa się symboli R9-R13 (norma niemiecka). Często jednak wystarczy informacja, że płytka jest antypoślizgowa. Antypoślizgowość zapewniają płytkom reliefy, czyli wypukłe wzory na całej powierzchni płytki, albo ryfle, wypukłe albo wklęsłe fragmenty prostoliniowe przy jednej krawędzi płytki. Oferowane są też płytki ceramiczne pokryte szkliwem antypoślizgowym lub impregnatem.

W wykończeniu nowoczesnej łazienki zatracają się tradycyjne podziały płaszczyzn. Płytki mogą pokrywać tylko elementy ścian. Granica między posadzką i ścianami przestaje być jednoznaczna. Ściany tracą cokoły, listwy i gzymsy. Nie ma obawy przed pustką i brakiem różnorodności, całe wnętrze może być wykończone takim samym materiałem. Liczy się koncepcja i niepowtarzalność. Szuka się więc nowych ciekawych wzorów, kolorów i faktur płytek. Zestawienia mają być kontrastowe. Rozmiary, nietypowe. Jeśli ornament, to taki, który wychodzi z tradycyjnych ram. Płytki dekoracyjne są stosowane dowolnie, mogą nawet zajmować większe płaszczyzny. Awangardowa łazienka nie znosi udawania, awięc wszystkie podróbki kamienia, tapet, tkaniny są raczej niedozwolone.

Niepowtarzalny efekt daje przede wszystkim zestawianie płytek i dekorów pochodzących z różnych linii wzorniczych oraz łączenie ich z drewnem, klepkami, deskami czy panelami. Tak zestawione posadzki przetrwają długo w bardzo dobrym stanie, jeśli drewno ułożymy w miejscach użytkowanych mniej intensywnie, a płytki, w mocno eksploatowanych. Terakota i glazura są bowiem bardzo wytrzymałe, a zniszczoną pojedynczą płytkę łatwiej jest wymienić.

Antypoślizgowość. Na oznaczenie właściwości antypoślizgowych używa się symboli R9-R13 (norma niemiecka). Często jednak wystarczy adnotacja, że płytka jest antypoślizgowa. Symbol ten istotny jest w każdym pomieszczeniu narażonym na oddziaływanie wody i wilgoci. Antypoślizgowość zapewniają płytkom reliefy, czyli wypukłe elementy na całej powierzchni płytki, albo ryfle, wypukłe oraz wklęsłe elementy prostoliniowe przy jednej krawędzi płytki. Dostępne są też płytki łazienkowe pokryte szkliwem antypoślizgowym oraz impregnatem.

Wytrzymałość na szok termiczny. Parametr decydujący o tym, czy płytki są odporne na szybkie ogrzewanie i nagłe chłodzenie. Ważny w kuchni, gdzie na przykład gorąca kropla tłuszczu może spowodować silne naprężenia, a w efekcie złamanie płytki.

Klasa ścieralności. Im większa, tym bardziej glazura jest wytrzymała na ścieranie. Parametr dobieramy ze względu na intensywność użytkowania podłogi. Jeśli we wnętrzu przemieszczamy się bez butów lub w miękkich butach, wystarczy I klasa ścieralności. W łazience potrzebna będzie II, w przedsionku, holu i kuchni, III lub IV klasa ścieralności.

Płytki ceramiczne klejone na posadzkę to dobrze znana terakota, tradycyjne cotto, a także klinkier. Coraz częściej konkuruje z nimi gres techniczny osiągalny na codzień nie tylko w kolorach beżu i szarości kojarzonych z podłogami galerii handlowych i obiektów użyteczności publicznej.Stylowy wygląd nada posadzce błyszcząca glazura. Prawdziwy renesans przechodzi jednak gres porcelanowy, szczególnie o miłej i przyjaznej w dotyku powierzchni satynowej, oraz gres szkliwiony.

Płytki podłogowe mają odmienne dane techniczne, trzeba je dopasowywać stosownie do pomieszczeń. Płytki ceramiczne myje się wodą z detergentem. W przypadku sporych lub jasnych spoin warto pomyśleć o zagruntowaniu ich specjalnym środkiem, który zapobiega ich brudzeniu się i wykruszaniu.

Płytki łazienkowe oraz parametr istotny w łazience, w pokoju gospodarczym, przy zlewie w kuchni. Zazwyczaj wystarczają płytki o nasiąkliwości do 6%, ale w strefie mokrej łazienki najlepiej jednak dać płytki o nasiąkliwości do 3%. Nasiąkliwość. Niską nasiąkliwość oferuje płytkom mała szorstkość, struktura szkliwa lub impregnat.

Kafle ceramiczne kładzie się zazwyczaj w kuchniach i łazienkach, czyli tam, gdzie podłoga musi być wytrzymała na ścieranie i płyny. Często układa się je w przedpokojach. Łatwo je utrzymać w czystości, ale trzeba pamiętać, że nie powinny być śliskie.
Płytki mogą być kładzione zarówno na nowym, jak i odpowiednio przygotowanym, ale starym podłożu. Podłoże pod terakotę czy płytki musi zostać poddana wcześniejszej ocenie, choćby tylko domowym sposobem.

Do stylowej łazienki dopasowuje się przede wszystkim należyte umeblowanie: umywalki na postumentach, urządzenia o profilowanych krawędziach, staroświeckie mosiężne baterie i drewniane meble na ładnych nóżkach. Cechą klasycznej łazienki jest z jednej strony obecność ozdób, z drugiej to, że ornament ma swoje wybrane miejsce, pozostaje na drugim planie i nie wychodzi poza wyznaczone ramy. Zdobienia na płytkach są delikatne. Dekory służą do wyrażania podziałów i zaznaczają krawędzie nietuzinkowych elementów. Szukajmy więc płytek o tradycyjnych zdobieniach i kolorach. Nie powinny być nadto duże, mogą być w kilku formatach. W stylowej łazience posadzka jest wyraźnie odmienna niż ściany.

Płytki ceramiczne mają odmienne dane techniczne, trzeba je dobierać stosownie do pomieszczeń. Płytki ceramiczne myje się wodą z detergentem. W przypadku sporych lub jasnych fug należy pomyśleć o zagruntowaniu ich odpowiednim preparatem, który zapobiega ich brudzeniu się i wykruszaniu.

Twardość. Zależy od składu płytki i sposobu jej wytwarzania. Decyduje o odporności płytki na zarysowania. Odporność określa się symbolami liczbowymi od 1 do 10 w skali Mosha. W warunkach domowych wystarczy symbol 5-6.

Jedyny w swoim rodzaju efekt daje zwłaszcza zestawianie płytek i dekorów pochodzących z różnych taśm wzorniczych oraz łączenie ich z drewnem, klepkami, deskami czy panelami. Tak zestawione posadzki przetrwają długo w bardzo dobrym stanie, jeśli drewno ułożymy w miejscach użytkowanych mniej intensywnie, a płytki, w bardziej eksploatowanych. Terakota i glazura są bowiem bardzo trwałe, a zniszczoną pojedynczą płytkę łatwiej jest wymienić.

Antypoślizgowość. Na oznaczenie cech antypoślizgowych używa się symboli R9-R13 (norma niemiecka). Często jednak wystarczy adnotacja, że glazura jest antypoślizgowa. Parametr ten istotny jest w każdym pomieszczeniu narażonym na działanie płynów i wilgoci. Antypoślizgowość zapewniają płytkom reliefy, czyli wypukłe dekory na całej powierzchni płytki, lub ryfle, wypukłe albo wklęsłe fragmenty prostoliniowe przy jednej krawędzi płytki. Oferowane są też płytki łazienkowe pokryte szkliwem antypoślizgowym lub impregnatem.